कळले कधी न मजला,

कळले कधी न मजला,
नाते तुझे नि माझे ;
कोवळया मनात काही,
रुजले अन अंकुरले !
सुचले कधी न मजला ,
सवारने मनास माझ्या ;
स्वप्नात सुगंधी काही ,
फुलले अन बहरले
रुचले कधी न मजला ,
फसविने स्वत: ला ;
हरविले माझे काही ,
अन मी मोहरून गेलो !
- मनोज गोबे

शयाद वो मिल जाये

एस  पर्वत  में , एस  पथज़द में  फूल  कोई  खिल  जाये ....
...कब  से  उसको  दुंड  रहा  हु ..शयाद  वो  मिल  जाये ....!!!!
तुम लाखो चुप हो मुजसे लेकिन मेने दुंड लिया आहे ..
नाम पता मेने इस दिल से पूछ लिया हे .....
कुछ सुनती हो न कुछ चुपसी रही हो ..
जल्दी सी एस जिन्दगी में  चली आओ ...!!!!!!

रूट जाने वाले

रूट  जाने  वाले  हमे  और  याद  आने  लगे...
हमने  दिल  से  कही  अपनी  मजबुरिया..
दिल  को  लेकिन  ये  सारे  बहाने  लगे ..
भूल  जाने  वाले  हमे  याद  आने  लगे ..

उनसे  बिचड  जाये  कसे  हम  जिनसे  मिलने  हमे  बहोत  ज़माने  लगे...
रूट  कर   हमे  वो  हमे  भूल  जाने  लगे  और  वो  हमे  और  भी  याद  आने  लगे ...

मनोज ... 

माझी काही स्वप्ने

दुष्ट लागणा जोगे सारे गाल बोट हि कोटे नसे
जग दोघांचे असे रचू कि स्वर्ग त्या पुढे  फिका पडे
स्वप्ने हूनन सुंदर घरटे मना हून असेल मोटे
दोघानाही जे जे हवे ते होईल साकार येथे
आनदाची अन तृप्तीची शांत सावली येते मिळेल

जुळले रे नाते अतूट आणि  जन्म जन्माची भेट
 घेउनिया  प्रीतीची आन, एक रूप होतील प्राण
सहवासाचा सुन्गंद  येथे आणि सुन्गद रूप दिसे ...

जानेमन,

जानेमन, 

एक नाम तुम्हारा लेकर हम जीते है मरते है ,
ये इश्क निभाना देना तुम गुजारिश ये करते है ,
तुम खुश हो तो हम भी यु खुश रहते है
तुम रूटो तो हम खुद से रूटे रहते रहते है ..
ये जान लो बस तुमसे ही हम अपनी खबर रखते है
तुम भूल ना जाना इसको  गुजारिश ये करते है

जितना भी हम तुमको चाहों तो कम लगता है
ये इश्क इसीलिए ही तो पल पल बढ़ता है
तुम से ही इस  जीवन का सारा ही भ्रम रखते है 
तुम तोड़ ना देना इसे ये गुजारिश करते है 

मनोज 

जीवन मृत्यु

जीवन मृत्यु

ती सावळी रात्र, जणू पांढऱ्या पावालानिच, आली होती अस्तित्वात
जेव्हा आईला वेदना देत , मी आलो या जगात
चार दिवस मिळाले, मायेची उब अन ममतेचा ओलावा
नंतरचे दिवस जाताहेत असेच
पाय पोलताहेत, हात भाजताहेत, हरदयातिल वणवा तर
धग्धग्तोय निरन्तर
तरी ही पाण्याची ओंढ नाही
फ़क्त वाट पहची त्या दिवसाची
जो सोनियाच्या पावलांनी येणार आहे कधी तरी
दुःख:ची अन क्लेशाची पाण्याने विझनारी
शमनार आहे, उसळत्या  ज्व्यलानी 
निर्व्याज प्रेमांन घेणार आहेत त्याच ज्वाला कुशीत
आणि उरणार आहे राख़ राख फ़क्त राख ..हवेत एकटीच उडणारी..
-- मनोज गोबे

कोणी गेले म्हणून

आठवन

व्यथा

ह्रदय तुटले तर

मला प्रेमात पड़याचे